О стыде просящего пода

கரவாது உவந்தீயும் கண்ணன்னார் கண்ணும்
இரவாமை கோடி உறும்.   (1061)

Уж лучше вовсе не молить о подаянии, чем просить у человека,,оторого ты ценишь, как око, дающего тебе щедро и с радостью

இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து
கெடுக உலகியற்றி யான்.   (1062)

Уж лучше пусть погибнет этот мир, чем позволит существовать людям, живущим за счет подаяния и ввергнутым в нищету

இன்மை இடும்பை இரந்துதீர் வாமென்னும்
வன்மையின் வன்பாட்ட தில்.   (1063)

Самая большая наглость состоит в том, что она провозглашает: «Покончим с нищетой за счет выпрашнвания подаяния»

இடமெல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே இடமில்லாக்
காலும் இரவொல்லாச் சால்பு.   (1064)

Достоинство человека, не позволяющее просить милостыню, намного больше, чем этот мир

தெண்ணீர் அடுபுற்கை ஆயினும் தாள்தந்தது
உண்ணலின் ஊங்கினிய தில்.   (1065)

Нет более сладостной пищи, дарованной тебе собственным трудом, даже если это похлебка в виде кипяченой воды

ஆவிற்கு நீரென்று இரப்பினும் நாவிற்கு
இரவின் இளிவந்த தில்.   (1066)

Что есть постыднее, чем язык, вымаливающий подаяние,,аже если ты просишь всего лишь воду для коровы

இரப்பன் இரப்பாரை எல்லாம் இரப்பின்
கரப்பார் இரவன்மின் என்று.   (1067)

Молю всех молящих о подаянии: если уж вы молите, то не вымаливайте у скаред

இரவென்னும் ஏமாப்பில் தோணி கரவென்னும்
பார்தாக்கப் பக்கு விடும்.   (1068)

Непрочный челн по имени нищенствование разобьется на мелкие части, напоровшись на скалу по имени скаредность

இரவுள்ள உள்ளம் உருகும் கரவுள்ள
உள்ளதூஉம் இன்றிக் கெடும்.   (1069)

Сердце млеет от жалости при виде нищего, но стоит подумать о жестокости жадного, как сердце просто умирает

கரப்பவர்க்கு யாங்கொளிக்கும் கொல்லோ இரப்பவர்
சொல்லாடப் போஒம் உயிர்.   (1070)

Душа нищего умирает, едва он попросит милостыню. Тогда куда может спрятаться душа скупердяя, отказывающего в подаянии?