నిబ్బరము

இடுக்கண் வருங்கால் நகுக அதனை
அடுத்தூர்வது அஃதொப்ப தில்.   (621)

దుఃఖములను పారదోలంగ మార్గంబు
నొవ్వకుండ జూచి నవ్వుకొనుటె.

வெள்ளத் தனைய இடும்பை அறிவுடையான்
உள்ளத்தின் உள்ளக் கெடும்.   (622)

పొంగివచ్చు దుఃఖముల నెల్ల ప్రాజ్ఞుండు
మనసులోనె ద్రిప్పి మాన్పుకొనును.

இடும்பைக்கு இடும்பை படுப்பர் இடும்பைக்கு
இடும்பை படாஅ தவர்.   (623)

కష్టములను జూచి కష్టపడనివారు
కష్టవెట్టగలరు కష్టములనె.

மடுத்தவா யெல்லாம் பகடன்னான் உற்ற
இடுக்கண் இடர்ப்பாடு உடைத்து.   (624)

ఎట్టులున్న మార్గ మెద్దులాగును బండి
పట్టుబట్ట వెతలు పలచబడును.

அடுக்கி வரினும் அழிவிலான் உற்ற
இடுக்கண் இடுக்கட் படும்.   (625)

వెతలు వేరుకొన్న మతి చలింపదయిన
వెతలు వెతలు పడెడు గతికివచ్చు.

அற்றேமென்று அல்லற் படுபவோ பெற்றேமென்று
ஓம்புதல் தேற்றா தவர்.   (626)

పోయెనంచు దిగులు పొందుటను తెలియ
రున్ననాడు లోభ ముడుగువారు.

இலக்கம் உடம்பிடும்பைக் கென்று கலக்கத்தைக்
கையாறாக் கொள்ளாதாம் மேல்.   (627)

కష్టములకె మేను కలదను వెద్దలు
తొట్రుపాటు బడరు దుఃఖములకు.

இன்பம் விழையான் இடும்பை இயல்பென்பான்
துன்பம் உறுதல் இலன்.   (628)

సహజమనుచు వెతలు సహించి సౌఖ్యమ్ము
కోరకున్న దుఃఖ భారముడుగు.

இன்பத்துள் இன்பம் விழையாதான் துன்பத்துள்
துன்பம் உறுதல் இலன்.   (629)

సుఖము గల్గు పట్లఁ జొక్కిపోవని వారు
వెతలు గల్గుపట్ల వెఱ్ఱిగారు.

இன்னாமை இன்பம் எனக்கொளின் ஆகுந்தன்
ஒன்னார் விழையுஞ் சிறப்பு.   (630)

కష్టమనుభవింప నిష్టపడెడి వారి,
వైరులైన జూచి గౌరవింత్రు.