కోపము

செல்லா இடத்துச் சினந்தீது செல்லிடத்தும்
இல்அதனின் தீய பிற.   (302)

అనువు గానిచోట నాగ్రహించుట చెఱు
పంత కన్న నేర మనువు చోట.

மறத்தல் வெகுளியை யார்மாட்டும் தீய
பிறத்தல் அதனான் வரும்.   (303)

కోప మెవరి యందుఁ జూపుట సరిగాదు
కష్టములకు నదియె కారణమ్ము.

நகையும் உவகையும் கொல்லும் சினத்தின்
பகையும் உளவோ பிற.   (304)

మనను కుములఁ జేయ మందహాసముఁ దీయ
ఆగ్రహంబె శత్రువగు నిజంబు.

தன்னைத்தான் காக்கின் சினங்காக்க காவாக்கால்
தன்னையே கொல்லுஞ் சினம்.   (305)

కోరనేల రక్ష కోపముడిగెనేని
కోరనెల్ల శిక్ష కోపమున్న.

சினமென்னும் சேர்ந்தாரைக் கொல்லி இனமென்னும்
ஏமப் புணையைச் சுடும்.   (306)

ఆగ్రహంబు కాల్చు నైనవారిని దన్ను
అంటకొన్న వరకె మంట కాల్చు.

சினத்தைப் பொருளென்று கொண்டவன் கேடு
நிலத்தறைந்தான் கைபிழையா தற்று.   (307)

ఆగ్రహమున కార్య మగునని దలచుట
బండను తనచేత బాదినల్లు.

இணர்எரி தோய்வன்ன இன்னா செயினும்
புணரின் வெகுளாமை நன்று.   (308)

నిప్పు బెట్టినట్లు నొప్పించు చుండిన
నాగ్రహింప వలవ దట్టి యెడను.

உள்ளிய தெல்லாம் உடனெய்தும் உள்ளத்தால்
உள்ளான் வெகுளி எனின்.   (309)

లేశమైన మదిని లేకున్న కోపమ్ము
సకల మతని కడకు సాగివచ్చు.

இறந்தார் இறந்தார் அனையர் சினத்தைத்
துறந்தார் துறந்தார் துணை.   (310)

కోపగాడు మృత్యు కూపంబులోబడు
శాంతపరుఁడు మోక్ష సౌధ మెక్కు.