ఆశ

அவாஎன்ப எல்லா உயிர்க்கும் எஞ்ஞான்றும்
தவாஅப் பிறப்பீனும் வித்து.   (361)

ఆధ సత్య జీవరాళికి జననమ్ము
వెలయ జేయునట్టి విత్తనమ్ము.

வேண்டுங்கால் வேண்டும் பிறவாமை மற்றது
வேண்டாமை வேண்ட வரும்.   (362)

కోరదలఁతువేని కోరుము పుట్టమి
దానిఁ గోర నాశ మానవలయు.

வேண்டாமை அன்ன விழுச்செல்வம் ஈண்டில்லை
ஆண்டும் அஃதொப்பது இல்.   (363)

ఆశలేమి కన్న నైశ్వర్యమే లేదు
నేలనైన మరియు నింగిలోన.

தூஉய்மை என்பது அவாவின்மை மற்றது
வாஅய்மை வேண்ட வரும்.   (364)

సొద్దమెల్ల యాశ శూన్యమై నప్పుడే
సత్యప్రతుల కద్ది సాధ్యమగును.

அற்றவர் என்பார் அவாஅற்றார் மற்றையார்
அற்றாக அற்றது இலர்.   (365)

సన్న్యసించుటన్న సంకల్ప రాహిత్య
మున్న గృహము వదలుకొన్న గాదు.

அஞ்சுவ தோரும் அறனே ஒருவனை
வஞ்சிப்ப தோரும் அவா.   (366)

ఆశ లెవరినైన మోనగించును గాన
దానియందు భయమె ధర్మమగును.

அவாவினை ஆற்ற அறுப்பின் தவாவினை
தான்வேண்டு மாற்றான் வரும்   (367)

ఆశలంట దెగిన నడుగకుండనె తపః
ఫలములన్ని లభ్యపడు నిజమ్ము.

அவாஇல்லார்க் கில்லாகுந் துன்பம் அஃதுண்டேல்
தவாஅது மேன்மேல் வரும்.   (368)

ఆశ లేనివాని కలచాటులు కలుగ
వున్నవాని కుండు నన్ని వెతలు.

இன்பம் இடையறா தீண்டும் அவாவென்னும்
துன்பத்துள் துன்பங் கெடின்.   (369)

కష్టములకు కష్టకాతణంబైనట్టి
యాశ దొఱగ దొరకు నమిత సుఖము.

ஆரா இயற்கை அவாநீப்பின் அந்நிலையே
பேரா இயற்கை தரும்.   (370)

మేరు వొరిగెనేని తీరని తృష్ణకు
దూరమైన ముక్తి చేరువగును.