తపస్సు

உற்றநோய் நோன்றல் உயிர்க்குறுகண் செய்யாமை
அற்றே தவத்திற் குரு.   (261)

బాధలెల్ల నొర్చి బాధింపకుండుటే
తపముఁ జేయువారి తత్వమగును.

தவமும் தவமுடையார்க்கு ஆகும் அதனை
அஃதிலார் மேற்கொள் வது.   (262)

తపము తాపనులకె తనకును తగునని
వేషధారణమ్ము వెట్టి తనము.

துறந்தார்க்குத் துப்புரவு வேண்டி மறந்தார்கொல்
மற்றை யவர்கள் தவம்.   (263)

తపము జేయువారి కుపచరించగనేమొ
నన్యసింపరైరి నకల జనులు.

ஒன்னார்த் தெறலும் உவந்தாரை ஆக்கலும்
எண்ணின் தவத்தான் வரும்.   (264)

కాని వారిఁజెరువ నైనవారిని గావఁ
దలచినంత జేయ దగు తపస్వి.

வேண்டிய வேண்டியாங் கெய்தலால் செய்தவம்
ஈண்டு முயலப் படும்.   (265)

అనుభవింపవచ్చు ననుకొన్న రీతిగాఁ
దపము తప్పకున్న తథ్యముగను.

தவஞ்செய்வார் தங்கருமஞ் செய்வார்மற் றல்லார்
அவஞ்செய்வார் ஆசையுட் பட்டு.   (266)

తాపసాళి క్రమము దప్పక వర్తింతు
రితరు లీషణముల మతి భ్రమింత్రు.

சுடச்சுடரும் பொன்போல் ஒளிவிடும் துன்பஞ்
சுடச்சுட நோற்கிற் பவர்க்கு.   (267)

పుటముఁ బెట్ట బెట్టఁ బొల్పొందు బంగారు
బాధ పడను పడను బోధపడును.

தன்னுயிர் தான்அறப் பெற்றானை ஏனைய
மன்னுயி ரெல்லாந் தொழும்.   (268)

తాను నేనటన్న దానిని విడనాడు
నతని గొల్చు జగతి నుతుల కృతుల.

கூற்றம் குதித்தலும் கைகூடும் நோற்றலின்
ஆற்றல் தலைப்பட் டவர்க்குல்.   (269)

తవము దప్పనట్టి ధైర్యమ్ము గలవాడు
కాల యముని గూడ కాలదన్ను.

இலர்பல ராகிய காரணம் நோற்பார்
சிலர்பலர் நோலா தவர்.   (270)

లేనివార లధిక మైనట్టి హేతువు
వ్రతము సల్పువారు స్వల్ప మగుటె.