కరుణ

அருட்செல்வம் செல்வத்துள் செல்வம் பொருட்செல்வம்
பூரியார் கண்ணும் உள.   (241)

ధనములందు ధనము దయతోడ నుండుటే
వ్యర్థునందు గూడ నర్థ ముండు.

நல்லாற்றாள் நாடி அருளாள்க பல்லாற்றால்
தேரினும் அஃதே துணை.   (242)

కరుణ కన్న మంచి కానంగ లేమొక్క
టాదరించు మతము లన్ని దాని.

அருள்சேர்ந்த நெஞ்சினார்க் கில்லை இருள்சேர்ந்த
இன்னா உலகம் புகல்.   (243)

కరుణ గల్గినట్టి ఘనులకు లేనట్టి
దంధకార మందు కుందు బ్రితుకు.

மன்னுயிர் ஓம்பி அருளாள்வார்க்கு இல்லென்ப
தன்னுயிர் அஞ்சும் வினை.   (244)

తనకు జరగదంచుఁ దలపొయగా నేల
పరుల యందు తాను కరుణఁ జూప.

அல்லல் அருளாள்வார்க்கு இல்லை வளிவழங்கும்
மல்லன்மா ஞாலங் கரி.   (245)

కరుణ కష్టములను కలిగింప దనుటకు
వా యుమండలమ్మూ వనుధె సాక్షి.

பொருள்நீங்கிப் பொச்சாந்தார் என்பர் அருள்நீங்கி
அல்லவை செய்தொழுகு வார்.   (246)

కరుణ దొరఁగి మిగుల కష్టవెట్టినవారె
దుఃఖపడుదు రిపుడు తోడులేక.

பொருளற்றார் பூப்பர் ஒருகால் அருளற்றார்
அற்றார்மற் றாதல் அரிது.   (248)

అర్థ మెడలి మరల ననుభవింపగవచ్చు
కరుణ దొరగి మరల మెరుగుపడము.

தெருளாதான் மெய்ப்பொருள் கண்டற்றால் தேரின்
அருளாதான் செய்யும் அறம்.   (249)

కరుణలేక ధర్మ కార్యంబు జేయుట
జోధవడకఁ జదువు పొ త్త మట్లు.

வலியார்முன் தன்னை நினைக்கதான் தன்னின்
மெலியார்மேல் செல்லு மிடத்து.   (250)

తన్న దలతువేని, తన్నలు దిన్నది
తలచుకొన్న కరుణ తానె వచ్చు.