నిత్యము

நில்லாத வற்றை நிலையின என்றுணரும்
புல்லறி வாண்மை கடை.   (331)

స్థిరముగాని దెల్ల స్థిరమని నమ్మిన
బ్రతుకు కాలమెల్ల పతన మగును.

கூத்தாட்டு அவைக்குழாத் தற்றே பெருஞ்செல்வம்
போக்கும் அதுவிளிந் தற்று.   (332)

ఆటఁ జూడఁదొపు కూటమ్ము బోలిక
కలిమి నిల్లువదెల్ల కాల మొకట.

அற்கா இயல்பிற்றுச் செல்வம் அதுபெற்றால்
அற்குப ஆங்கே செயல்.   (333)

కలిమి స్థిరము గాదు కలిగిన వెంటనే
యాచరింప ధర్మమది స్థిరంబు.

நாளென ஒன்றுபோற் காட்டி உயிர்ஈரும்
வாளது உணர்வார்ப் பெறின்.   (334)

కాలమేదొ కాదు కఱకు ఱంపము జూడ
దినదినమ్ము నాయువును హరించు.

நாச்செற்று விக்குள்மேல் வாராமுன் நல்வினை
மேற்சென்று செய்யப் படும்.   (335)

నుడులు రాక నాల్క పిడచగట్టక ముందె
యడుగు లిడుము ధర్మ మాచరంప.

நெருநல் உளனொருவன் இன்றில்லை என்னும்
பெருமை உடைத்துஇவ் வுலகு.   (336)

నిన్నటి దినముండె నేడు లేడను నట్టి
నింతె మిగిలియుండు విశ్యమునకు.

ஒருபொழுதும் வாழ்வது அறியார் கருதுப
கோடியும் அல்ல பல.   (337)

కోర్కెలుండు నెపుడు కోటికిఁ బడగెత్తి
యాయు పుండుకాల మర యకున్న.

குடம்பை தனித்துஒழியப் புள்பறந் தற்றே
உடம்பொடு உயிரிடை நட்பு.   (338)

గ్రుడ్డు పగిలినంత గువ్వ రివ్వున బోవు
ప్రాణ మట్లె దోహ భావమందు.

உறங்கு வதுபோலுஞ் சாக்காடு உறங்கி
விழிப்பது போலும் பிறப்பு.   (339)

నిద్రబోయి లేచి నిలచిన చందమ్ము
చాపు బ్రతుకు మదిని చర్చజేయ.

புக்கில் அமைந்தின்று கொல்லோ உடம்பினுள்
துச்சில் இருந்த உயிர்க்கு.   (340)

దేహవస్థిరమ్ము స్థిరమైన వాసమ్ము
నెఱుగలేక జీవి తిరుగుటేల?