నిర్వేదము

நினைத்தொன்று சொல்லாயோ நெஞ்சே எனைத்தொன்றும்
எவ்வநோய் தீர்க்கும் மருந்து.   (1241)

తెలిసియున్న నీకు దెలుపవే హృదయమ్ము
మదన తాపమునకు మందునొకటి.

காதல் அவரிலர் ஆகநீ நோவது
பேதைமை வாழியென் நெஞ்சு.   (1242)

వలతువేల నీవె వలపుగాడిట లేక
బ్రతుక జేతగాని పాడు మనస.

இருந்துள்ளி என்பரிதல் நெஞ்சே பரிந்துள்ளல்
பைதல்நோய் செய்தார்கண் இல்.   (1243)

ఏను నీవు వగచి యేమౌను హృదయా
వలపుగాడు కరుణ దలుపఁడేని.

கண்ணும் கொளச்சேறி நெஞ்சே இவையென்னைத்
தின்னும் அவர்க்காணல் உற்று.   (1244)

కనులఁగూడ నీతొ గొనిపొమ్ము హృదయమా
కోపపడును ప్రియుని చూపుమందు.

செற்றார் எனக்கை விடல்உண்டோ நெஞ்சேயாம்
உற்றால் உறாஅ தவர்.   (1245)

ప్రేమజూపి వెనుక విడచినాడని తాను
విడువనగునె నేను వెఱ్ఱి మనస.

காமம் விடுஒன்றோ நாண்விடு நன்னெஞ்சே
யானோ பொறேன்இவ் விரண்டு.   (1247)

వదలవలయు నొకటి వలపైన సిగ్గైన
వశముగావు రెండు వలపునందు.

பரிந்தவர் நல்காரென்று ஏங்கிப் பிரிந்தவர்
பின்செல்வாய் பேதைஎன் நெஞ்சு.   (1248)

వలచినట్టివాడు వదలంగఁ జూచియు
వెంటబడుదువేల వెఱ్ఱిమనస.

உள்ளத்தார் காத லவரால் உள்ளிநீ
யாருழைச் சேறியென் நெஞ்சு.   (1249)

తలచునట్టి ప్రియుడు తలపులో నుండఁగఁ
గానడంచు వెదకనౌనె మనస.

துன்னாத் துறந்தாரை நெஞ்சத்து உடையேமா
இன்னும் இழத்தும் கவின்.   (1250)

తలపు లేనివాని దలపోయ దలపోయ
జూడ జూడ మేని పొంపు దఱగు.