ఓర్పు

அகழ்வாரைத் தாங்கும் நிலம்போலத் தம்மை
இகழ்வார்ப் பொறுத்தல் தலை.   (151)

త్రవ్వువారినైనఁ ధరమోయు నట్టులే
తెగడుచున్న నోర్వ తగునటండ్రు

பொறுத்தல் இறப்பினை என்றும் அதனை
மறத்தல் அதனினும் நன்று.   (152)

కీడనర్వ దాని కీడు జేయమి గొప్ప
మరచుటంతకన్న మంచి దగును

இன்நம்யுள் இன்மை விருந்தொரால் வன்மையுள்
வன்மை மடவார்ப் பொறை.   (153)

బలిమిలోన బలిమి పగతుని మన్నింప
నతిథి కిడమి బీదలందు బీద

நிறையுடைமை நீங்காமை வேண்டின் பொற்யுடைமை
போற்றி யொழுகப் படும்.   (154)

నిండుదనము సీలొ నుండంగ నెంచిన
వదలకొర్పు భద్ర పరుప వలయు

ஒறுத்தாரை ஒன்றாக வையாரே வைப்பர்
பொறுத்தாரைப் பொன்போற் பொதிந்து.   (155)

మానికముగ గొంద్రు మన్నించు వానిని
ఆడిపోను కొంద్రు రాత్రగాని

ஒறுத்தார்க்கு ஒருநாளை இன்பம் பொறுத்தார்க்குப்
பொன்றுந் துணையும் புகழ்.   (156)

ఓర్వలేని వాని కొక్కనాడె తృస్తి
యున్నదనుక కీర్తి యోర్చుకొన్న

திறனல்ல தற்பிறர் செய்யினும் நோநொந்து
அறனல்ல செய்யாமை நன்று.   (157)

చేయరాని తప్పు చేసిన వారికిన్
నీతి దప్పి శిక్ష నెఱపరాదు

மிகுதியான் மிக்கவை செய்தாரைத் தாந்தம்
தகுதியான் வென்று விடல்.   (158)

ఆత్రపడిన వాని యన్యాయముల నెల్ల
నోర్పుచేత గెల్చు నుత్తముండు

துறந்தாரின் தூய்மை உடையர் இறந்தார்வாய்
இன்னாச்சொல் நோற்கிற் பவர்.   (159)

ఆత్రగాని నోట నవదూరు మాటలు
వినుచు నోర్చుకొన్న మునుల సమము

உண்ணாது நோற்பார் பெரியர் பிறர்சொல்லும்
இன்னாச்சொல் நோற்பாரின் பின்.   (160)

వినుచు నూరకున్న వినరాని మాటలు
తపము జేయనేల నుపవశించి