వదంతి

அலரெழ ஆருயிர் நிற்கும் அதனைப்
பலரறியார் பாக்கியத் தால்.   (1141)

ఎగిరిపోక ప్రాణ మీదాక నుండుట
మరుగు మరుగు నాడు మాటగాదె.

மலரன்ன கண்ணாள் அருமை அறியாது
அலரெமக்கு ஈந்ததிவ் வூர்.   (1142)

రట్టుబెట్టి వారె రచ్చకు దెప్పించి
సభ్యమునకు మిగుల సాయపడిరి.

உறாஅதோ ஊரறிந்த கெளவை அதனைப்
பெறாஅது பெற்றன்ன நீர்த்து.   (1143)

ఊరివారికెల్ల నూరిపోసిరిగాన
వలపు అతకు వ్రేళ్ళు బలుసుకొనియె.

கவ்வையால் கவ்விது காமம் அதுவின்றேல்
தவ்வென்னும் தன்மை இழந்து.   (1144)

వృద్ధిపొందె వలపు వేమారు దృఢముగా
నోట నోట బడిన మాటవలన.

களித்தொறும் கள்ளுண்டல் வேட்டற்றால் காமம்
வெளிப்படுந் தோறும் இனிது.   (1145)

మైక మబ్బు కల్లు మరి మరి ద్రాగంగ
చెప్ప చెప్ప వలపు చిగురు దొడగు.

கண்டது மன்னும் ஒருநாள் அலர்மன்னும்
திங்களைப் பாம்புகொண் டற்று.   (1146)

ఒక్క దినమె కలసి యున్నది; యూరెల్ల
గ్రహణ చంద్రు విధము గాంతురేల.

ஊரவர் கெளவை எருவாக அன்னைசொல்
நீராக நீளும்இந் நோய்.   (1147)

ఎరువు నిళ్ళుబెట్టి యెదిగించు కామమున్
ఊరు గలిసి తల్లి దూరుటైన.

நெய்யால் எரிநுதுப்பேம் என்றற்றால் கெளவையால்
காமம் நுதுப்பேம் எனல்.   (1148)

ఆడిపోసుకొన్న నాగునె కామమ్ము
ఆజ్యధార నగ్ని నాపనగున!

அலர்நாண ஒல்வதோ அஞ்சலோம்பு என்றார்
பலர்நாண நீத்தக் கடை.   (1149)

రట్టుబెట్టి వీధి గుట్టు దీసిన యట్టి
భంగపాటె మాకు భద్రమింక.

தாம்வேண்டின் நல்குவர் காதலர் யாம்வேண்டும்
கெளவை எடுக்கும்இவ் வூர்.   (1150)

ఉల్లమలరె మమ్ము నల్లరిపాల్జేయ
మేలె ప్రియుడు విడువ కేలు కొనగ.