మందు

மிகினும் குறையினும் நோய்செய்யும் நூலோர்
வளிமுதலா எண்ணிய மூன்று.   (941)

హెచ్చుతగ్గులందు వచ్చు నస్వస్థత
వాత పిత్తశ్లేష్మ రీతిగాను.

மருந்தென வேண்டாவாம் யாக்கைக்கு அருந்தியது
அற்றது போற்றி உணின்.   (942)

తిన్న దరిగెనంచు దెలిసి భోంచేసిన
మానవునకు వేరె మందు వలదు.

அற்றால் அறவறிந்து உண்க அஃதுடம்பு
பெற்றான் நெடிதுய்க்கும் ஆறு.   (943)

జీర్ణమైన వెనుక జేసిన భోజన
మల్పమైన వృద్ధి యాయువునకు.

அற்றது அறிந்து கடைப்பிடித்து மாறல்ல
துய்க்க துவரப் பசித்து.   (944)

ఆకలి యగునప్పు డనువైన యాహార
మెఱిఁగి సరిగ దిన్న మరుగు బబ్బు.

மாறுபாடு இல்லாத உண்டி மறுத்துண்ணின்
ஊறுபாடு இல்லை உயிர்க்கு.   (945)

కానిదాని దినక నైనది మితముగా
నారగింప వ్యాధు లంటవండ్రు.

இழிவறிந்து உண்பான்கண் இன்பம்போல் நிற்கும்
கழிபேர் இரையான்கண் நோய்.   (946)

అతిగ దినని వాని కారోగ్యమున్నట్లు
అతిగ దినెడువాని కబ్బు జబ్బు.

தீயள வன்றித் தெரியான் பெரிதுண்ணின்
நோயள வின்றிப் படும்.   (947)

రుచికి దిన్నయెడల రోగంబు లెక్కువై
పెక్కు బాధలతని లెక్కబెట్టు.

நோய்நாடி நோய்முதல் நாடி அதுதணிக்கும்
வாய்நாடி வாய்ப்பச் செயல்.   (948)

జబ్బు, కారణమ్ము, శమనమ్ము గుర్తించి
మందు నొసంగ వైద్య మార్గమగును.

உற்றான் அளவும் பிணியளவும் காலமும்
கற்றான் கருதிச் செயல்.   (949)

వైద్యఁడైనవాడు వ్యాధిని గుర్తించి
వయసు కాల మెఱిగి వ్యాధి దీర్చు.

உற்றவன் தீர்ப்பான் மருந்துழைச் செல்வானென்று
அப்பால் நாற்கூற்றே மருந்து.   (950)

వ్యాధియు, పరిచర్య, వైద్యఁడు, రోగియు
వైద్యశాస్త్ర పాటవంబు నాల్గు.