కృశత

சிறுமை நமக்கொழியச் சேட்சென்றார் உள்ளி
நறுமலர் நாணின கண்.   (1231)

ఏడ్చి యేడ్చి ప్రియుని యెడబాటు కోర్వక
కనులు చిన్నవోయె కలువ లెదుట.

நயந்தவர் நல்காமை சொல்லுவ போலும்
பசந்து பனிவாரும் கண்.   (1232)

విరహ బాధనెల్ల వెలిబుచ్చగా నేమొ
పరితపించి కండ్లు పాలిపోయె.

தணந்தமை சால அறிவிப்ப போலும்
மணந்தநாள் வீங்கிய தோள்.   (1233)

బలిసి యున్న నాటి బాహువులే సడలుట
తెలియఁబరచు ప్రియుడు తొలగియుంట.

பணைநீங்கிப் பைந்தொடி சோரும் துணைநீங்கித்
தொல்கவின் வாடிய தோள்.   (1234)

కంకణములు జూరు కరపద్మములనుండి
తోడులేని యట్టి దుఃఖమునకు.

கொடியார் கொடுமை உரைக்கும் தொடியொடு
தொல்கவின் வாடிய தோள்.   (1235)

క్రూరుడుంచు నూరి వారల కెఱిగించు
వాడివత్తలైన బాహు యుగళి.

தொடியொடு தோள்நெகிழ நோவல் அவரைக்
கொடியர் எனக்கூறல் நொந்து.   (1236)

గాజు లూడఁజూచి కాంతుని దూరంగ
వినగ జూలనైతి ప్రీతి దొఱగి.

பாடு பெறுதியோ நெஞ்சே கொடியார்க்கென்
வாடுதோட் பூசல் உரைத்து.   (1237)

గొప్పబడవె మనస చెప్పుచు ప్రియునితో
చెన్ను దఱిగెనంచు చేతులెల్ల.

முயங்கிய கைகளை ஊக்கப் பசந்தது
பைந்தொடிப் பேதை நுதல்.   (1238)

సడలినంత కొంత దృఢ బాహుబంధమ్ము
మందమయ్యె కాంతి మగువ నొసట.

முயக்கிடைத் தண்வளி போழப் பசப்புற்ற
பேதை பெருமழைக் கண்.   (1239)

కౌగిలింపు సడలి గాలి దూరిన యంత
నల్లనైన కండ్లు తెల్లనయ్యె.

கண்ணின் பசப்போ பருவரல் எய்தின்றே
ஒண்ணுதல் செய்தது கண்டு.   (1240)

వన్నె దొఱగినట్టి నెన్నుదురును గని
కన్నులింక కొంత వన్నె దఱిగె.