వాచాలత

நாநலம் என்னும் நலனுடைமை அந்நலம்
யாநலத்து உள்ளதூஉம் அன்று.   (641)

మాటకారితనము మానిత సంపద
విలువలందు దాని విలువవెరు.

ஆக்கமுங் கேடும் அதனால் வருதலால்
காத்தோம்பல் சொல்லின்கட் சோர்வு.   (642)

మాట కోడవచ్చు మంచి చెడుగులన్ని
నిలువుకొనుము మంచి పలుకు లెఱిగి.

கேட்டார்ப் பிணிக்கும் தகையவாய்க் கேளாரும்
வேட்ப மொழிவதாம் சொல்.   (643)

మిత్రవరుల వోలె శత్రువులైనను
“జార” యనుటె మాట సౌరనంగ.

திறனறிந்து சொல்லுக சொல்லை அறனும்
பொருளும் அதனினூஉங்கு இல்.   (644)

మాట తిరెరింగి మాటాడు మాటాడ
దానిలోనె ధనము ధర్మముండు.

சொல்லுக சொல்லைப் பிறிதோர்சொல் அச்சொல்லை
வெல்லுஞ்சொல் இன்மை அறிந்து.   (645)

పలుకబూన మారు బలుకని రీతిగా
తెలిసి పలుకునదియె పలుకనంగ.

வேட்பத்தாஞ் சொல்லிப் பிறர்சொல் பயன்கோடல்
மாட்சியின் மாசற்றார் கோள்.   (646)

మధుర భాషణముల నెదిరి జెప్పిన దాన
మంచి నెఱుఁగు నతఁడె మాటకారి.

சொலல்வல்லன் சோர்விலன் அஞ்சான் அவனை
இகல்வெல்லல் யார்க்கும் அரிது.   (647)

వాగ్విలాస మెఱిఁగి వదరక విర్భీతి
పలుకు నతని గెలువ వశముగాదు.

விரைந்து தொழில்கேட்கும் ஞாலம் நிரந்தினிது
சொல்லுதல் வல்லார்ப் பெறின்.   (648)

పలికి నట్లు జగతి పనిచేయు వాక్శుద్ధి
కలిగి పలుకు నతఁడు పలికెనేని.

பலசொல்லக் காமுறுவர் மன்றமா சற்ற
சிலசொல்லல் தேற்றா தவர்.   (649)

అతిక జెప్పు వారు మితభాషణమ్ముల
యుక్తియుక్త మెరుగకున్న వారె.

இண்ருழ்த்தும் நாறா மலரனையர் கற்றது
உணர விரித்துரையா தார்.   (650)

పరిమళమ్ము లేక విరిసిన పూగుత్తి
చదివి వ్యక్తపరుప జాలకున్న.