రాజాశ్రయము

அகலாது அணுகாது தீக்காய்வார் போல்க
இகல்வேந்தர்ச் சேர்ந்தொழுகு வார்.   (691)

తగిలి తగలకుండ పెగ గాచుకొన్నట్లు
బ్రతుకవలయు నృపుని పాలనున్న.

மன்னர் விழைப விழையாமை மன்னரால்
மன்னிய ஆக்கந் தரும்.   (692)

కోరరాదు రాజు కోరెడి కోర్కెల
నట్టి యాశ్రితునకు నమరు సిరులు.

போற்றின் அரியவை போற்றல் கடுத்தபின்
தேற்றுதல் யார்க்கும் அரிது.   (693)

మెలగవలయు నెంతొ మెలకువగా నుండి
శంకరాగ మాన్ప శక్యపడదు.

செவிச்சொல்லும் சேர்ந்த நகையும் அவித்தொழுகல்
ஆன்ற பெரியா ரகத்து.   (694)

చెవిని జెప్పరాదు చేరి నవ్యగరాదు
విడిచి చెప్పునేని వినుట మేలు

எப்பொருளும் ஓரார் தொடரார்மற் றப்பொருளை
விட்டக்கால் கேட்க மறை.   (695)

మర్మ మడుగరాదు మర్మంబు వినరాదు
వినుమటన్న దానిఁ వినుట లెప్ప.

குறிப்பறிந்து காலங் கருதி வெறுப்பில
வேண்டுப வேட்பச் சொலல்.   (696)

ఊహ నరసి కాలమూహించి విన్నది
వినయముగను బల్కు వెగటు విడక.

வேட்பன சொல்லி வினையில எஞ்ஞான்றும்
கேட்பினும் சொல்லா விடல்.   (697)

వినగ దగ్గ వాని వినిపించి వినరాని
వడిగెనేని జెప్ప దొడఁగ రాదు.

இளையர் இனமுறையர் என்றிகழார் நின்ற
ஒளியோடு ஒழுகப் படும்.   (698)

బాలుఁడనియు తనకు బంధువనియు నెంచ
వలదు రాజ్యపదని గలిగినపుడు.

கொளப்பட்டேம் என்றெண்ணிக் கொள்ளாத செய்யார்
துளக்கற்ற காட்சி யவர்.   (699)

ఎన్నబడితి మనుచు నేదైన జేయరు
సుస్థిరమతులైన నుజనులెపుడు.

பழையம் எனக்கருதிப் பண்பல்ல செய்யும்
கெழுதகைமை கேடு தரும்.   (700)

ప్రాతవాళ్ళ మనుచు నీతికి దూరమై
నడచుకొన్న పదవినష్టమగును.