ప్రశంస

நன்னீரை வாழி அனிச்சமே நின்னினும்
மென்னீரள் யாம்வீழ் பவள்.   (1111)

కుశలమా! శిరీష కుసుమమా! నీకన్న
మృదు శరీర నాదు హృదయరాణి.

மலர்காணின் மையாத்தி நெஞ்சே இவள்கண்
பலர்காணும் பூவொக்கும் என்று.   (1112)

పూలఁజూచి మనస పొంగిపోయెదవేల?
చూడఁదగిన కలికి చూపులుండ.

முறிமேனி முத்தம் முறுவல் வெறிநாற்றம்
வேலுண்கண் வேய்த்தோ ளவட்கு.   (1113)

పరిమళించు మేను పండ్లన్ని ముత్యాలు
తలిరు బోడి బొమలె యలరువిల్లు.

காணின் குவளை கவிழ்ந்து நிலன்நோக்கும்
மாணிழை கண்ணொவ்வேம் என்று.   (1114)

కలువపూలకెల్లఁ గనులున్న వనుకొన్న
కలికి కనులఁజూచి తలలవంచు.

அனிச்சப்பூக் கால்களையாள் பெய்தாள் நுகப்பிற்கு
நல்ல படாஅ பறை.   (1115)

కాడలున్న పూలు కలికికి భారమ్ము
తురుమ వెరచు నడుము తుణుగునంచు.

மதியும் மடந்தை முகனும் அறியா
பதியின் கலங்கிய மீன்.   (1116)

చంద్రుడన్న భ్రమతో చంచలాక్షిని జూచి
చుక్కలెల్ల మింట బిక్కరించె.

அறுவாய் நிறைந்த அவிர்மதிக்குப் போல
மறுவுண்டோ மாதர் முகத்து.   (1117)

పూర్ణచంద్రునందు బొరలుండుఁ గానంగ
కలికి మోమునందు గలదె మచ్చు.

மாதர் முகம்போல் ஒளிவிட வல்லையேல்
காதலை வாழி மதி.   (1118)

పొలఁతి మోము రీతి మురిపింప గలవేని
గౌరవింతునోయి కలువరాజ.

மலரன்ன கண்ணாள் முகமொத்தி யாயின்
பலர்காணத் தோன்றல் மதி.   (1119)

ఉత్పలాక్షి మోము నొప్పుగాఁ దలచిన
కంట బడకు మింతఁ గలువరాజ.

அனிச்சமும் அன்னத்தின் தூவியும் மாதர்
அடிக்கு நெருஞ்சிப் பழம்.   (1120)

అలరులైన గాని హంసతూలికలైన
కలికి పాదములకు కంటకములె.