అపరిగ్రహము

கரவாது உவந்தீயும் கண்ணன்னார் கண்ணும்
இரவாமை கோடி உறும்.   (1061)

మనసు సచ్చియిచ్చు మనుజల కడనైన
నడుగరామి కోటికైన మేలు.

இரந்தும் உயிர்வாழ்தல் வேண்டின் பரந்து
கெடுக உலகியற்றி யான்.   (1062)

అడిగి దినఁగ జేయ నజుడైన గానిమ్ము
తిరిగి తిరిగి చెడుత దిరిపమెత్తి.

இன்மை இடும்பை இரந்துதீர் வாமென்னும்
வன்மையின் வன்பாட்ட தில்.   (1063)

పేదరికము బాయఁ బిచ్చమే గతియన్న
నంతకన్న నీచుఁ డవని లేడు.

இடமெல்லாம் கொள்ளாத் தகைத்தே இடமில்லாக்
காலும் இரவொல்லாச் சால்பு.   (1064)

బ్రతుకు శూన్యమైన బ్రతిమాలి యడుగని
సద్గుణంబు వ్యాస్తి సర్వజగతి.

தெண்ணீர் அடுபுற்கை ஆயினும் தாள்தந்தது
உண்ணலின் ஊங்கினிய தில்.   (1065)

గంజినిళ్ళె యైన కష్టించి చమటోడ్చి
యారగింప రుచికి నంతులేదు.

ஆவிற்கு நீரென்று இரப்பினும் நாவிற்கு
இரவின் இளிவந்த தில்.   (1066)

ఆవుకైన నీళ్ళ నడుగరాదొక్కని
నాల్కగొప్ప కఫుడె నాశనమ్ము.

இரப்பன் இரப்பாரை எல்லாம் இரப்பின்
கரப்பார் இரவன்மின் என்று.   (1067)

యాచకాళి నెల్ల యాచించి వేడెద
నడుగవలదు లోభులైన వారి.

இரவென்னும் ஏமாப்பில் தோணி கரவென்னும்
பார்தாக்கப் பக்கு விடும்.   (1068)

యాచకమను నావ దాచుట యను బండ
తగిలి సాగలేక పగిలిపోవు.

இரவுள்ள உள்ளம் உருகும் கரவுள்ள
உள்ளதூஉம் இன்றிக் கெடும்.   (1069)

తలచినంత మనసు ద్రవియించు యాచింప
దాచుటంతకన్నఁ దారుణమ్ము.

கரப்பவர்க்கு யாங்கொளிக்கும் கொல்லோ இரப்பவர்
சொல்லாடப் போஒம் உயிர்.   (1070)

అడగ నెంచ గుండె తడఁబడు లేదన్న
నాగిపోత నిలచు టబ్బురమ్మె.