黃昏之怨

பனிஅரும்பிப் பைதல்கொள் மாலை துனிஅரும்பித்
துன்பம் வளர வரும்.   (1223)

昔妾與郎相共之時, 黃昏露下, 爾以淸怨羞怯之態相示; 今則勇往直前, 徒以枯寂憂悶之狀相示矣.
—程曦 (古臘箴言)

காலைக்குச் செய்தநன்று என்கொல் எவன்கொல்யான்
மாலைக்குச் செய்த பகை.   (1225)

晨昏輾轉, 徒使離人之心, 一時平復, 一時煩惱; 妾於淸晨有何善? 於黃昏有何害?
—程曦 (古臘箴言)

பதிமருண்டு பைதல் உழக்கும் மதிமருண்டு
மாலை படர்தரும் போழ்து.   (1229)

長夜漫漫, 使人痛苦成疾. 若其綿延不息, 满城將爲憂鬱之離愁所苦, 而妾殆矣.
—程曦 (古臘箴言)

பொருள்மாலை யாளரை உள்ளி மருள்மாலை
மாயும்என் மாயா உயிர்.   (1230)

妾之生命爲離愁所苦, 爲長夜所磨折, 行將盡矣. 一至黃昏, 妾輒思及莨人重利輕愛.
—程曦 (古臘箴言)